ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΖΕΝΑΚΟΣ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ




Σταμνί


3
Κλε
στε τς πόρτες, κλεστε καλά, 
μ
ν τύχει κ' μπει θάνατος,
μ
ν τύχει κ' μπει φρίκη, 
μ
ν τύχει κ' μπει τ ψωμ 
κα
μαλακώσουν τ σαγόνια 
κα
δν μπορον τ δόντια μας 
ν
σφίξουν τ μαχαρι.

4
Π
ς γινε
κα
φύτρωσαν
τόσα καρφι
στ χμα τς πατρίδας
κα
τυραννον
τ
πέλματα!


Από τα "Έξη Ελληνικά τραγούδια"

π Σπύρου Κοκκίνη 6η κδ,
«
νθολογία Νεοελληνικς Ποίησης»
κδ. Ι.Δ. ΚΟΛΛΑΡΟΥ & ΣΙΑΣ Α.Ε., θναι 2000.





Αιώνια

Μας χώρισαν στα δυο σαν το ροδάκινο
μα κάτι απόμεινε από μας
πικρό κουκούτσι
μην το σπας
είμαστε μέσα





«Καισαριανή»

Ποιος ξέρει αν εδώ που ήρθαμε
δεν είναι για θάνατο.
Ο φόνος γλίστρησε, κύλησε στη γωνιά -μια κάθετη γραμμή
που κατεβαίνει από ψηλά
δείχνοντας την άλλη μεριά του μυαλού σου.
Προσοχή! Άσπρο και μαύρο
άσπρο και μαύρο
άσπρο και μαύρο.
Για να τελειώνεις
θες ακόμα
δέκα δεκαπέντε χιλιόμετρα ποίηση
τα μέσα έξω
ακριβώς όπως το νόμισμα απ' τη μεριά που δείχνει
θάνατο. Άσπρο και μαύρο.

Εδώ τα χρώματα δεν τα πρόσεξες.
Αυτό το κόκκινο κινδυνεύει να πέσει
να γκρεμιστεί και να γεμίσει την κάμαρα
αίμα.
Επί σκοπόν!
Πυρ!
Γύρισε να μας πεις πώς έβγαλε η μάντρα θειάφι
και σκόρπισε τα παιδιά
πώς τέντωσες έτσι την απελπισία ως το τέλος.
Το μαύρο τελειώνει
Το άσπρο σκληρό σαν χιόνι που πατήθηκε από τέσσερις μελοθάνατους εικοσιδυό χρονώ.
Ξάφνου γλιστρούν γλυκά τ' αστέρια
στον ώμο του λοχαγού
κι η αστραπή κατάστηθα
σαν τελευταίο φιλί πριν απ' τον ύπνο.

Από τη συλλογή
 Ταίναρο (1955) του Λεωνίδα Ζενάκου

Πηγή: ανθολογία
 Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950-1970) του Ανέστη Ευαγγέλου (εκδ. Παρατηρητής, 1994)




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΖΕΛΑΛΑΝΤΙΝ ΡΟΥΜΙ - Ο ποιητης των Αγαπημενων

Τ.Σ. Έλιοτ (T.S. Eliot) - Οι ανώριμοι ποιητές μιμούνται. Οι ώριμοι ποιητές κλέβουν.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ