Επέτειος γέννησης του «καταραμένου ποιητή» Charles Baudelaire




Σαν εχθές, στις 9 Απριλίου του 1821 γεννήθηκε ο Γάλλος ποιητής, μεταφραστής και κριτικός τέχνης, Charles Baudelaire. Το έργο του ποιητή της θρυλικής συλλογής Τα άνθη του κακού είχε τεράστιο αντίκτυπο στον γαλλικό συμβολισμό. Επιπλέον, ο Baudelaire υπήρξε μεγάλος θαυμαστής του έργου του Edgar Allan Poe στη Γηραιά Ήπειρο, το οποίο και διαδόθηκε σε αυτή τη μεριά του πλανήτη χάρη στις μεταφράσεις του «καταραμένου ποιητή», όπως αποκαλείται.

Ο Baudelaire για ορισμένους αποτελεί την κριτική και τη σύνθεση του ίδιου του Ρομαντισμού, για άλλους είναι ο θεμελιωτής του συμβολισμού και για άλλους, αμφότερα. Ο Baudelaire θεωρείται επίσης ο πατέρας του πνεύματος της παρακμής με στόχο τον σκανδαλισμό της αστικής τάξης. Όλοι πάντως συμφωνούν στο ότι το έργο του άνοιξε το δρόμο για την σύγχρονη ευρωπαϊκή ποίηση. Με επιρροές όπως οι Théophile Gautier, Joseph de Maistre (για τον οποίο είπε ότι του έμαθε να σκέφτεται) και τον Edgar Allan Poe, με τη μετάφραση του έργου του οποίου ασχολήθηκε εκτενώς, τον «ποιητή-ζωγράφο» Eugène Delacroix και τον Édouard Manet, ο ποιητής κατόρθωσε να συνυφάνει στο έργο του την ομορφιά και την σατανική κακία, τη βία και την ηδονή, τη φρίκη και την έκσταση, τη μελαγχολία και το σκοτεινό χιούμορ, τη νοσταλγία και την αίσθηση της κατάρας που κατατρέχει το ανθρώπινο είδος.



«Η πρωταρχική απασχόληση του καλλιτέχνη είναι να αποκαταστήσει τον άνθρωπο στην φύση, ώστε να επαναστατήσει εναντίον της. Αυτή η επανάσταση δεν λαμβάνει χώρα ψυχρά, ως κάτι το δεδομένο, σαν να ήταν κάποιος κώδικας ή ρητορική. Λαμβάνει χώρα παρορμητικά και αφελώς, ακριβώς όπως η αμαρτία, όπως το πάθος, όπως η επιθυμία», εξήγησε ο ίδιος για τις πλάνες του ρεαλισμού. Περιγράφοντας τον Ρομαντισμό, είπε: «Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο». Επιπλέον, ο Baudelaire αρθρώνει την θεμελιώδη αρχή της σύγχρονης αισθητικής: «Το Ωραίο πάντα θα είναι παράξενο. Δεν λέω ότι θα είναι παράξενο εκούσια και ψυχρά, διότι τότε δεν θα ήταν παρά ένα τέρας που ξεπήδησε μέσα από τις ατραπούς της ζωής. Λέω απλώς ότι πάντα θα ενέχει ένα στοιχείο παραδοξότητας, όχι ηθελημένης αλλά υποσυνείδητης. Και σε αυτήν την παραδοξότητα θα έγκειται και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που θα το καθιστά ωραίο».



Το γνωστότερο έργο του σήμερα είναι τα Άνθη του Κακού, μια συλλογή η οποία όταν κυκλοφόρησε, το 1857, προκάλεσε τέτοιες αντιδράσεις που ο Baudelaire καταδικάστηκε για προσβολή της δημοσίας αιδούς, και έξι από τα ποιήματα του απαγορεύτηκαν. Μάλιστα, η εφημερίδα Le Figaro έγραφε λίγο μετά την κυκλοφορία του βιβλίου: «Σε ορισμένα σημεία αμφιβάλλουμε για την πνευματική υγεία του Κου Baudelaire. Όμως ορισμένα άλλα δεν μας επιτρέπουν περαιτέρω αμφιβολίες. Κυριαρχεί, ως επί το πλείστον, η μονότονη και επιτηδευμένη επανάληψη των ίδιων πραγμάτων, των ίδιων σκέψεων. Η αηδία πνίγει την αχρειότητα—για να την καταπολεμήσει σμίγει με το μόλυσμα».

Σήμερα, ο Baudelaire συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων ποιητών της Γαλλίας αλλά και της παγκόσμιας λογοτεχνίας, με το όνομά του να βρίσκεται μεταξύ των Κλασικών. «Ο Baudelaire είναι ο πρώτος οραματιστής, ο βασιλεύς όλων των ποιητών, ένας θεός» είπε γι’ αυτόν ο νεαρός Rimbaud ενώ χαρακτηρίστηκε «Δάντης μιας παρηκμασμένης εποχής».

Ο Baudelaire πέθανε στις 31 Αυγούστου του 1867, σε ηλικία 46 ετών,

Στν ναγνώστη νοησία, τ᾿ μάρτημα, πληστία κι πλάνη κυριεύουνε τ σκέψη μας κα φθείρουν τ κορμί μας, κι εχάριστα τς τύψεις μας θρέφουμε στν ψυχή μας, καθς πο θρέφουν πάνω τους τς ψερες ο ζητιάνοι.

Στ μετανιώματα ναντροι κι μαρτωλο ς τν κρια, ζητμε πληρωμ κριβ γι κάθε μυστικό μας κα ξαναμπαίνουμε εκολα στ βορκο τν παλιό μας, θαρρώντας πς ξεπλένεται μ τ δειλά μας δάκρυα.

Πάνω π᾿ τ προσκεφάλι μας Σατανς γερμένος πάντα στ μάγια το κακο τ νο μας νανουρίζει, τ πι τσαλένια θέληση μεμις τν ξατμίζει, ατς Μέγας χημικός, Τετραπερασμένος.

Διάολος, τ νμα ατς κρατ πο μς κουν! Τ πράματα τ βρωμερ πιότερο τ᾿ γαπμε, κι λο κα πρς τ Κόλαση κάθε στιγμ τραβμε, μ δίχως φρίκη, νάμεσα στ σκότος πο βρωμ.

Σν τ φτωχ ξεφαντωτ πο πιπιλ μ ζάλη μις παλις πόρνης γκαλι πολιομαρτυρισμένη, κλεφτάτα ρπάζουμε κι μες καμι δον θλιμμένη, πο τήνε ξεζουμίζουμε σ σάπιο πορτοκάλι.

Σν να κατομμύριο σκουλήκια, μυρμηγκώντας, μς στ μυαλό μας κραιπαλον το Δαίμονα τ πλήθη, κι ταν νάσα παίρνουμε, Θάνατος στ στήθη σν ϋλος ποταμς κυλ, σιωπηλ θρηνώντας.

ν τ φαρμάκι κι φωτι κι βι κα τ μαχαίρι δν χουνε τ φανταχτ κεντίδια κόμα κάνει στ πρόστυχο τς μοίρας μας θλιο καραβοπάνι, εναι πο λείπει π᾿ τ ψυχ τ θάρρος κι π᾿ τ χέρι.

Μ μς στς σκύλες, τος σκορπιούς, τ φίδια, τ τσακάλια, τος πάνθηρες, τος πίθηκους, τος γύπες, τ θηρία πο γρούζουν, σέρνουνται, λυχτον κι ορλιάζουν μ μανία μέσ᾿ στν παθν μας τ κλουβί, προβαίνει γάλια, θερι πι βρώμικο, κακό, τν σκημι ν δείξει!

Κι δ σαλεύει κι οτε κούει κανένας τ ορλιαχτό του, λη γς θ ρήμαζε, κα στ χασμουρητό του θ θελε ν κατάπινε τν κόσμο -ατ ναι πλήξη!- πού, μ᾿ να δάκρυ θέλητο στ μάτια τς κοιτάζεις, καθς καπνίζει τν οκ, κρεμάλες ν στυλώνει.

Κα ξέρεις, ναγνώστη, ατ τ τέρας πς δαγκώνει! ναγνώστη ποκριτή, δέρφι πο μο μοιάζεις!

Charles Baudelaire


πηγή: http://tvxs.gr

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΖΕΛΑΛΑΝΤΙΝ ΡΟΥΜΙ - Ο ποιητης των Αγαπημενων

Τ.Σ. Έλιοτ (T.S. Eliot) - Οι ανώριμοι ποιητές μιμούνται. Οι ώριμοι ποιητές κλέβουν.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ