Ποιητές

Ύποπτοι θαυματοποιοί που πυροβολούν τις λέξεις -
και γίνονται πουλιά.
Τάσος Λειβαδίτης

Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2013

Σούζαν Γκρίφφιν (Susan Griffin) - Ακτιβίστρια και ποιήτρια

H Susan Griffin γεννήθηκε στο Λος Άντζελες στις 26 Ιανουαρίου 1943, είναι μια οικολογο-φεμινίστρια συγγραφέας. Η ίδια περιγράφει τη δουλειά της ως ένα «σχέδιο συνδέσεις ανάμεσα στην καταστροφή της φύσης, τη συστολή των γυναικών και του ρατσισμού, καθώς και τον εντοπισμό των αιτίων του πολέμου στην άρνηση τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο βίο». Υπάρχουν πολλά δημοσιευμένα γραπτά της. Η Griffin συνεργάστηκε -έγραψε και διηγήθηκε το βραβευμένο ντοκιμαντέρ του 1990, «Berkeley in the Sixties». Έλαβε MacArthur χορηγεία για την ειρήνη και τη διεθνή συνεργασία, μια ΝΕΑ Fellowship, και ένα βραβείο Emmy για το θεατρικό έργο Φωνές.
Τα γραπτά της
  • Woman and Nature: the Roaring Inside Her (1978) Ecofeminist treatise
  • Pornography and Silence: Culture's Revenge Against Nature (1981) Sociological aspects of pornography
  • "Sadomasochism and the erosion of self: a critical reading of Story of O," in Against Sadomasochism: A Radical Feminist Analysis, ed. Robin Ruth Linden (East Palo Alto, Calif. : Frog in the Well, 1982.), pp. 183–201
  • Unremembered Country: poems (Copper Canyon Press, 1987)
  • A Chorus of Stones: the Private Life of War (1993) Psychological aspects of violence, war, womanhood
  • The Eros of Everyday Life: Essays on Ecology, Gender and Society (1995)
  • Bending Home: Selected New Poems, 1967-1998 (Copper Canyon Press, 1998)
  • What Her Body Thought: a Journey into the Shadows (1999)
  • The Book of the Courtesans: a Catalogue of Their Virtues (2001)
  • Wrestling with the Angel of Democracy: On Being an American Citizen (2008)
  • Transforming Terror: Remembering the Soul of the World, co-edited with Karen Lofthus Carrington (University of California Press, 2011)



Μ’ αρέσει να σκέφτομαι τη Χάριετ Τάμπμαν.

Τη Χάριετ Τάμπμαν που κουβαλούσε ένα περίστροφο,
που ’χε το κεφάλι σημαδεμένο από πέτρα που της πέταξε
το αφεντικό (επειδή
αντιμίλησε), που την
είχαν επικηρύξει
για χιλιάδες δολάρια και
ποτέ δεν την έπιασαν, που
δεν έβρισκε καμία χρησιμότητα στο νόμο
όταν ο νόμος ήταν λάθος,
αυτή που αψήφησε το νόμο. Μου αρέσει
να τη σκέφτομαι.
Μ’ αρέσει να τη σκέφτομαι ιδιαιτέρως
όταν σκέφτομαι  το πρόβλημα
της σίτισης των παιδιών.

Ο νόμος απαντά
στο πρόβλημα της σίτισης των παιδιών
με παροχή δέκα δωρεάν γευμάτων το μήνα,
που σημαίνει, στην καθημερινότητα του παιδιού,
πως τρώει μεσημεριανό μέρα παρά μέρα.
Δευτέρα αλλά όχι Τρίτη.
Μ’ αρέσει να σκέφτομαι τον Πρόεδρο
Να τρώει μεσημεριανό τη Δευτέρα, αλλά όχι την
Τρίτη.
Και όταν σκέφτομαι τον Πρόεδρο
και το νόμο, και το πρόβλημα της
σίτισης των παιδιών, μ’ αρέσει να
σκέφτομαι τη Χάριετ Τάμπμαν
και το περίστροφό της.

Κι άλλοτε πάλι
σκέφτομαι τον Πρόεδρο
και άλλους άνδρες,
άνδρες που εξασκούν το νόμο,
που σέβονται το νόμο,
που επιβάλλουν το νόμο,
που κρύβονται πίσω
και λειτουργούν μέσω
και τρέφονται
εις βάρος
παιδιών που πεινάνε
εξαιτίας του νόμου,

άνδρες που κάθονται σε γραφεία με χώρισμα
και σκέφτονται τις διακοπές
και λένε στις γυναίκες
ποιανού έγνοια είναι
να ταΐζει τα παιδιά
να μην είναι υστερικές
να μην είναι υστερικές όπως στη λέξη
υστερικός, ελληνική που θα πει
μήτρα που υποφέρει,
να μην υποφέρουν στη
μήτρα,
να μην νοιάζονται,
να μην ενοχλούν τους άντρες
γιατί εκείνοι προτιμούν να σκέφτονται
άλλα πράματα
και δε θέλουν να πάρουν
τις γυναίκες στα σοβαρά.

Θέλω αυτοί να σκέφτονται τη Χάριετ Τάμπμαν,
και να θυμούνται,
να θυμούνται ότι χτυπήθηκε από έναν λευκό
και επέζησε
έζησε για να επανορθώσει τις αδικίες που υπέστη
και έζησε σε βάλτους
φορώντας  ρούχα ανδρικά
φυγάδευσε εκατοντάδες
σκλάβους, και ποτέ δεν την ’πιασαν,
και ηγήθηκε ενός στρατού,
και κέρδισε μια μάχη,
και αψήφησε τους νόμους
γιατί οι νόμοι ήταν λάθος, θέλω οι άντρες
να μας πάρουν στα σοβαρά.
Κουράστηκα να τους περιμένω να σκεφτούν
τι είναι σωστό και τι λάθος.
Θέλω να φοβηθούν.
Θέλω να φοβηθούν τώρα
όπως εγώ υπέφερα στη μήτρα, και
θέλω να ξέρουν
ότι πάντα φτάνει η ώρα
φτάνει πάντα η ώρα να διορθώσεις
κάθε λάθος,
φτάνει πάντα η ώρα
της τιμωρίας
και η ώρα αυτή
ξεκινά μόλις τώρα.

[μτφρ. kyoko]

Τετάρτη, 14 Αυγούστου 2013

Ιζέτ Σαραΐλιτς (Izet Sarajlić) - Ένας από τους κορυφαίους ποιητές του 20ου αιώνα

του Κωνσταντίνου Κοκολογιάννη


Ο Ιζέτ Σαραΐλιτς γεννήθηκε στο Doboj της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης το 1930, και πέθανε στο Σεράγεβο στις 2 Μαΐου 2002. Απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Σεράγεβο, άρχισε να γράφει στη μεταπολεμική περίοδο. Το 1954, ίδρυσε την «Ομάδα 54» και εγκαινιάζει τα νέα ρεύματα της σύγχρονης ποίησης στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Στη δεκαετία του '60 και του '70 δημιουργεί διάφορες ομάδες ποιητών και εκδόσεων ποίησης. Μεταξύ 1962 και 1972, είναι υπεύθυνος για το φεστιβάλ «Ποιητικές Ημέρες Σεράγεβο». Μετά το πρώτο του βιβλίο με ποιήματα (1949), εκδίδει τα περιοδικά «Grey Weekend» που θεωρείται ορόσημο για τη νέα ποίηση της Γιουγκοσλαβίας. Είναι συγγραφέας τριάντα ποιητικών συλλογών και μιας αυτοβιογραφίας (1975). Έχει ευρέως θεωρηθεί ένας από τους κορυφαίους ποιητές του εικοστού αιώνα και είναι ο πιο μεταφρασμένος ποιητής όλων των εποχών από τη Σερβο-Κροατική γλώσσα (από συγγραφείς όπως ο Brodsky, Yevtushenko, Hans Magnus Enzensberger, Roberto Retamar, Charles Simic, και άλλα). Ήταν ο ποιητής μάρτυρας που γνώρισε μια μεγάλη τραγωδία: τον πόλεμος στη Βοσνία και την πολιορκία του Σεράγεβο και την ιδιαίτερη φωνή της πόλης του Σεράγεβο που αρνήθηκε να φύγει. Στον πόλεμο έχασε τις αδελφές του Nina και Raza, και αμέσως μετά τον πόλεμο, τη σύζυγός του, που δοκιμαζόταν από τις κακουχίες και την ταλαιπωρία. Μουσουλμάνος, παντρέυτηκε με μια καθολική, με έναν γιο Ορθόδοξο, έχει παλέψει για να διατηρήσει την κοσμική κουλτούρα, τον πλουραλισμό και της συνύπαρξης, η οποία είναι η ιστορική κληρονομιά της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης .






Μην βιάζεστε, παιδιά

Μην βιαστείτε να κάνετε τους ποιητές, παιδιά.
Μείνετε όσο το δυνατόν περισσότερο στην προ-ποιητική φάση.
Το να είστε ποιητές στη ζωή δεν είναι το ίδιο με το να είστε ποιητές σε μια ιστορία.
Η ποίηση, είναι οι ήττες.

Στο τέλος, σας περιμένουν, ίσως, πραγματικά τα τριαντάφυλλα,
αλλά για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα - αριστερά και δεξιά - υπάρχουν τ’ αγκάθια.
Για την φήμη να μην βιαστείτε, παραμείνετε νέοι όσο πολύ γίνεται,
και μόνο όταν δεν μπορείτε πια, τότε απλά θα γεννηθεί η ποίηση.

1964


**

Είστε γενναίοι, δυνατοί, εσείς μπορείτε να κάνετε τα πάντα.
Εσείς ποτέ δεν έχετε κλάψει, γιατί ένας άλλος κάπου αλλού έκλαιγε.

Εσείς χαιρετάτε τις γυναίκες σας ενώ σκέφτεστε μιαν άλλη.
Είστε γενναίοι, δυνατοί, μπορείτε να κάνετε τα πάντα.

Εσείς με ελαφριά καρδιά, θα είστε έτοιμοι να ανεβείτε στο αεροπλάνο σας
για να βομβαρδίσετε σε εφόρμηση τους φτωχούς μας Saviano.

Εσείς είστε γενναίοι, δυνατοί, μπορείτε να κάνετε τα πάντα.
ποτέ δεν το είπα για μένα.

1965

**

Κληρονομιά

                              στον Josip Osti

Οι πρόγονοί μας, μας άφησαν μια κληρονομιά
το Schonbrunn, τα χειμερινά ανάκτορα
το Ponts Charles,
την Piazza San Marco,
χωρίς να αναφερθούν
το Westminster
που εκπροσωπούν
τα θεατρικά έργα του Σαίξπηρ,
τα μυθιστορήματα του Τολστόι
ή η "Σουίτα no.3 "του Μπαχ.

Και οι υπόλοιποι από εμάς,
τι κληρονομιά θα αφήσουμε
στους απογόνους μας;

Snack-bar,
πρατήρια καυσίμων,
γκαράζ,
και κάποια αντι-μυθιστορήματα.

1977

**

Οι επικριτές της ποίησης

Γιατί οι επικριτές της ποίησης
δεν γράφουν ποίηση
επειδή γνωρίζουν τα πάντα για την ποίηση;

Αν ήξεραν,
ίσως να προτιμούσαν να γράψουν ποίηση παρά για την ποίηση.

Οι επικριτές της ποίησης είναι σαν τους γέρους.
Και αυτοί ξέρουν τα πάντα για την αγάπη.
Αυτό που δεν ξέρουν είναι να κάνουν έρωτα.

1982

**

Ψεύδονται

Ψεύδονται και οι Σέρβοι, και οι Ρώσοι και οι Κροάτες και οι Μουσουλμάνοι
όταν λένε ότι δεν έχουν ποτέ δεν υπέφεραν κάτω από τον κομμουνισμό.

Υπό τον κομμουνισμό
εκείνοι που υπέφεραν περισσότερο ήταν οι κομμουνιστές.

Γι’ αυτούς άλλωστε εφευρέθηκαν
Kolyma και Goli otok*.

1987-1989

**

Μια άλλη φορά, θα ξέρω

Πολύ λίγο απόλαυσα τις ανοιξιάτικες μπόρες και τα ηλιοβασιλέματα

Πολύ λίγο έχω ασχοληθεί με την ομορφιά των παλιών τραγουδιών και
                                               με τους περιπάτους στο φως του φεγγαριού

Πολύ λίγο έχω πιει από το κρασί της φιλίας
αν και δεν υπάρχει σχεδόν καμία χώρα στον κόσμο όπου να μην είχα τουλάχιστον δύο
                                                   φίλους.

Πάρα πολύ λίγο χρόνο αφιέρωσα στην αγάπη μου
εγώ που στον έρωτα είχα αφιέρωσει όλο μου το χρόνο.

Μια άλλη φορά θα ξέρω ασυγκρίτως περισσότερο να απολαύσω τη ζωή.

Μια άλλη φορά θα ξέρω.

1987

**

Μια φοβερή δουλειά

                                   σε νέους ποιητές

Για μένα, όλοι σας είστε σαν γιοι.
Αλλά ελπίζω να μην με αναγνωρίσετε ποτέ
σαν πατέρα.

Για μένα
θα ήταν μοιραίο να σκοτώσω το μαθητή που έχω μέσα μου.
Και σε σας προτείνω
να γίνεται δάσκαλοι όσο το δυνατόν αργότερα.

Είναι μια τρομακτική δουλειά να ολοκληρώνεις το έργο σου.
Μια τρομακτική δουλειά.

1988

**

Στο σούρουπο

Στο γήπεδο ποδοσφαίρου
ένα αγόρι
παίζει την κιθάρα
ενώ πάνω από αυτόν
πετά μια χειροβομβίδα από το Poljine.

Ένα μέλλον Bulat Okudhzava του Σεράγεβο;

O αγόρι,
συνέχσε να ζεις,
και η τέχνη,
που για μένα ήταν τα πάντα,
τέχνη,
πίστεψε με,
δεν είναι σημαντικό!

1992

**

Τύχη με τον τρόπο του Σεράγεβο

Στο Σεράγεβο
αυτή την άνοιξη του 1992
όλα είναι δυνατά∙
κάνεις ουρά για να αγοράσεις ψωμί
και ξαναβρίσκεσαι στο τραυματολογικό
με ένα ακρωτηριασμένο πόδι.

Και μετά σου λένε
ότι είχες και τύχη.

1992

**

Το πρώτο γεύμα χωρίς την αδελφή μου

Είναι τρομερό το πρώτο γεύμα χωρίς την αδελφή
που αγαπούσες, που σ’ αγαπούσε,
με την οποία ζούσες από τη στιγμή που βομβάρδισαν το σπίτι σου,
με την οποία έχετε μοιραστεί
τις τετρακόσιες πιο δύσκολες μέρες της ζωής σου.

Είναι φρικτό εκείνη η κενή θέση του στο τραπέζι.

Το μεσημεριανό γεύμα είναι η ίδια χθεσινή νερόσουπα,
αλλά δεν πρόκειται για το γεύμα.

Πρόκειται γι’ αυτό το  ένα λιγότερο πιάτο,
για το ένα κομμάτι λιγότερο ψωμί,
για το ένα ποτήρι λιγότερο νερό.

Στην πραγματικότητα,
πρόκειται για έναν Σαραΐλιτς λιγότερο
και εν τέλει ήμασταν
ήδη λίγοι.

1993

**

Οι ερωτικές μας συναντήσεις στο "Λέων"

Πώς θα μπορούσαμε να γεράσουμε όμορφα
εσείς και εγώ,
χωρίς αυτή την εθνικιστική νότιο - σλαβική τρέλα.

Και αντί
για όλοι τη ζωή μας
μείνανε μόνο
αυτές οι θλιβερές ερωτικές συναντήσεις μας στο νεκροταφείο του Λέοντα.

Θέλω να πω
πότε είμαι πιο ευτυχισμένος μες στην δυστυχία μου:
όταν στο νεκροταφείο με πιάνει η βροχή.

Το λατρεύω
Βρεγμένος μαζί σου!

1998

**

Τα νέα ποιήματά μου

Τα ποιήματα μου
που μπορούν να διαβαστούν από οποιονδήποτε άλλον εκτός από εμένα
μπορούν ακόμα να θεωρηθούν δικά μου;

2000

**

Ομολογώ

Ο Νερούδα λέει: «Ομολογώ ότι έχω ζήσει."

Εγώ ομολογώ,
ότι συχνά πέθαινα  με τους στίχους μου.

Προσπάθησα ίσως με το στίχο
την εύνοια
του θανάτου
για να την κάνω να έρθει, όταν θα έρθει, πριν από τη δική σου.

Αλίμονο,
συνέβη το αντίθετο.

2001

μετάφραση από τα ιταλικά: Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης
από το βιβλίο «Izet Sarajlić, Qualcuno ha suonato», Multimedia Edizioni

* στρατόπεδα συγκέντρωσης (γκούλαγκ)

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

E.E. Κάμμινγκς (Ε.Ε. Cummings) - Ο ποιητής, ο άνθρωπος

του Κωνσταντίνου Κοκολογιάννη


Ο Edward Estlin Cummings, περισσότερο γνωστός ως Ε.Ε. Cummings γεννήθηκε στο Cambridge της Μασαχουσέτης στις 14 Οκτωβρίου 1894 και πέθανε στο Βόρειο Conway στις 3 Σεπτεμβρίου, 1962. Εκτός από ποιητής ήταν ζωγράφος, εικονογράφος, θεατρικός συγγραφέας, συγγραφέας και δοκιμιογράφος. Γιος του  Έντουαρντ και της Rebecca Haswell Clarke Cummings. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής πολιτικής επιστήμης της κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Πατέρας και γιος είχαν μια πολύ στενή σχέση, και ο πατέρας ενθαρρύνε τον μικρό Έντουαρντ στο να γράφει. Η πρώτη ποιητική προσπάθεια του Estlin χρονολογείται μόλις στην ηλικία των  τριών χρονών, ήταν ένα ποίημα με τίτλο «Oh little birdie oh oh oh, With your toe toe toe» .

Παρακολούθησε το  Cambridge Latin High School.  Τα πρώτα του διηγήματα και ποιήματά δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα του σχολείου «Cambridge Review». Από το 1911-1916 φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και  πήρε Bachelor και  Master στην αγγλική γλώσσα και τις κλασικές σπουδές με μια διατριβή με τίτλο The New Art. Πολλά ποιήματα του Ε. Ε. Cummings δημοσιεύθηκαν από το 1912 και μετά, στο Harvard Monthly. Ο ίδιος ο Cummings ήταν εκδότης της κολλεγιακής  εφημερίδας μαζί με τους συμμαθητές του  John Dos Passos, Foster Damon.

Από νεαρή ηλικία E. Ε. Cummings έχει αφιερωθεί στη μελέτη των λατινικών και των ελληνικών. Η αφοσίωση στις αρχαίες γλώσσες πιστοποιείται από τους τίτλους αρκετών από τα έργα του. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του είχε επηρεαστεί από τους Gertrude Stein και Ezra Pound. Τα πρώτα  ποιήματά του συγκεντρώθηκαν και εκδόθηκαν  το 1920 με τίτλο «Οκτώ ποιητές του Harvard».

Το 1917, λόγω του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Cummings στρατολογήθηκε στο Norton-Harjes Ambulance Corps. Ωστόσο, ένα διοικητικό λάθος τον εμπόδισε από τη ανάληψη υπηρεσιών για πέντε εβδομάδες κατά τις οποίες παρέμεινε στο Παρίσι. Γεννήθηκε με την ευκαιρία αυτή μια βαθιά αγάπη για την πόλη που θα τον ωθήσει να επανέλθει αρκετές φορές στη διάρκεια της ζωής τους. Μόλις πέντε εβδομάδες αργότερα, στις 21 Σεπτεμβρίου 1917, ο ίδιος και ο φίλος του, William Slater Brown, συνελήφθησαν με την υποψία της κατασκοπείας. Η κατηγορία βασίστηκε στις αντίθετες απόψεις προς τον πόλεμο που οι δύο  τους είχαν εκφράσει ανοιχτά με επιστολές, που περιγράφονται ως «very bad letters», οι οποίες είχε γράψει ο William και που είχαν υποκλαπεί. Έτσι τους έστειλαν στο στρατόπεδο κράτησης La Ferté-Macé, στο Orne της Νορμανδία, όπου και παρέμεινε για περίπου τρεις μήνες. Ο φίλος του έφυγε από το στρατόπεδο για τη φυλακή της Precigne γύρω στο Νοέμβριο, από μια επιτροπή που συστηνόταν κάθε τρεις μήνες και  έκρινε τους κρατούμενους, ενώ ο Cummings έπρεπε να περιμένει μέχρι την 21 Δεκεμβρίου, όταν έλαβε την άδεια να επιστρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες . Αυτή η λύση επιτεύχθηκε μετά από τις διάφορες παρεμβάσεις από τον πατέρα του Cummings που απευθυνόταν συνέχεια στα θεσμικά όργανα. Ο Cummings πατέρα, σε μια συγκινητική επιστολή μεγάλου ανθρωπισμού, στράφηκε στον πρόεδρο  Woodrow Wilson για την ευαισθητοποίηση του σχετικά με την υπόθεση του παιδιού του και το πώς πολλοί άλλοι  Αμερικανοί πολίτες εμπλέκονται σε τέτοιες ατυχείς καταστάσεις. Ωστόσο, η απάντηση απαιτούσε μεγάλο χρονικό διάστημα και αυτό, σε συνδυασμό με την ανησυχία ότι η επιστολή είχε χαθεί, αύξησε την ένταση στους δύο γονείς περιμένοντας νέα από το γιο τους.
Απόσπασμα από το γράμμα:

«Οι μητέρες των αγοριών μας στη Γαλλία έχουν δικαιώματα όσο και τα δικά μας αγόρια. Η μητέρα του φίλου μου έχει το δικαίωμα να προστατεύεται από τις φρικτές εβδομάδες του άγχους και της αβεβαιότητας που προκαλείται από την ανεξήγητη σύλληψη και φυλάκιση του γιου της. Η μητέρα του αγοριού μου και όλες οι Αμερικάνες μητέρες έχουν το δικαίωμα να προστατεύονται από το περιττό πόνο και το άγχος ».

Ο Ε. Ε. Cummings επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις αρχές του 1918. Αργότερα, κλήθηκε στο στρατό. Υπηρέτησε στο XII Division στο Camp Devens, στη  Μασαχουσέτη, μέχρι το Νοέμβριο του 1918.

Επέστρεψε στο Παρίσι το 1921, όπου παρέμεινε για δύο χρόνια μέχρι να επιστρέψει στη Νέα Υόρκη. Μεταξύ του 1920 και του 1930 ταξίδεψε στην Ευρώπη, συναντώντας, μεταξύ άλλων, τον Πάμπλο Πικάσο. Το 1931 ο Cummings ταξίδεψε στη Σοβιετική Ένωση, εξιστορώντας την εμπειρία του στο δεύτερο μυθιστόρημά του, ΕΙΜΙ (1933). Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών και ο ίδιος ταξίδεψε στη Βόρεια Αφρική και το Μεξικό και εργάστηκε ως συγγραφέας και προσωπογράφος για το Vanity Fair (1924 - 1927).
Τα χειρόγραφα του Ε. Ε. Cummings φυλάσσονται στο Harry Ransom Center στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν.

Το 1925 σκοτώνεται ο πατέρας του  σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο οποίο η μητέρα του, αν και σοβαρά πληγωμένη, κατάφερε  να ζήσει.
Στο ποίημα «my father moved through dooms of love», δίνει φόρο τιμής στη μνήμη του.

Ο θάνατος του πατέρα του είχε μια βαθιά επίδραση στο Estlin και το έργο του και θα βιώσει μια νέα δημιουργική φάση. Ο Cummings άρχισε να επικεντρώνεται στα ποίημά του στις πιο σημαντικές πτυχές της ζωής.

Παρά το πλησίασμα του Cummings στο avant-garde, μεγάλο μέρος της δουλειάς του ακολουθεί την παράδοση. Πολλά από τα ποιήματά του είναι σονέτα στην πραγματικότητα. Η ποίηση του Cummings αναπτύσσει συχνά θέματα όπως η αγάπη και η φύση, καθώς και τη σχέση μεταξύ του ατόμου και των μαζών. Στις συνθέσεις του, συναντά κανείς βαριά δόση ειρωνείας και σάτιρας.
Ενώ σαν φόρμα και από την άποψη των θεματικών επιλογών, η ποίησή του ταιριάζει στη ρομαντική παράδοση, το έργο Cummings δείχνει παγκοσμίως μια ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία σε σχέση με την συντακτική δομή.
Ο Cummings επηρεάστηκε τόσο από τους μοντερνιστές, όσο κι από τους «experiments Imagist» της Amy Lowell. Αργότερα, οι επισκέψεις του στο Παρίσι τον εκθέτουν στο Dada και τον σουρεαλισμό, το οποίο με τη σειρά του τέθηκε στο έργο του.

Ενώ μερικές από τις συνθέσεις του βασίζονται σε ελεύθερο στίχο, πολλές άλλες έχουν μια δομή των δεκατεσσάρων γραμμών, λόγω του σονέτο, με ένα περίπλοκο σύστημα ομοιοκαταληξίας. Όπως ο Ezra Pound, έτσι και ο Cummings θεωρεί επίσης ότι η εικονογραφική σύνθεση είναι ένα εργαλείο γραφής, έτσι ώστε στην περίπτωση του η χρήση των κεφαλαίων γραμμάτων, σημείων στίξης, τα συχνά κοψίμματα των στίχων του, όπου η χρήση του enjambement χρησιμοποιείται στο μέγιστο, κατασκευάζουν στο μάτι του αναγνώστη, πολλές ρυθμικές γραφές, μέσω των οποίων το κείμενο, μπορεί αμέσως να ερμηνευθεί και να κατανοηθεί οπτικά. Γι 'αυτό το υψηλό βαθμό προβολής η ποίηση του Cummings ονομάζεται επίσης ποίημα-εικόνα.

Το συντακτικό σπάσιμο και η πρωτοτυπία στο συνδυασμό των λέξεων προέρχονται από την ανάγνωση στις αρχές του αιώνα της Gertrude Stein, του Φραντς Κάφκα και του Robert Walser.
Υπάρχει επίσης στον Cummings μια σταθερή κίνηση για την καινοτομία που εκφράζεται μέσω γλωσσικών παιχνιδιών με τις λέξεις και την εφεύρεση νέων λέξεων, συνήθως σχηματίζονται μέσω της σύντηξης των διαφορετικών γραμματικών στοιχείων: επιρρήματα, προθέσεις, ουσιαστικά, τα κύρια ονόματα.
Επίσης ενδιαφέρουσα είναι η διαπλοκή της καθημερινής ζωής και του μύθου, ένα χαρακτηριστικό που επίσης αναφέρεται στην ποίηση του Πάουντ. Αν και το έργο του Cummings δεν γνωρίζει το αποτέλεσμα του εννοιολογικού εκλεκτικισμού όπως η  ποίηση του Pound. Υπάρχει σε κάθε περίπτωση μια σταθερή αναφορά στην ατμόσφαιρα του μύθου και του ελληνικού παγανισμού, ζώντας τα και ερμηνεύοντας τα ως σύμβολα της αθωότητας και της παρθένας ευαισθησίας. Σκεφτείτε τον Balloonman, πρωταγωνιστής του εαρινού μαγευτικού in-Just, το οποίο τοποθετείται στη φιγούρα του Πανός.


Από την εισαγωγή του Is5, 1926:


"Αν ένας ποιητής είναι κάποιος, και κάποιος που ενδιαφέρεται  λίγο για μικρά πράγματα που γίνονται - είναι κάποιος με εμμονή στην ιδέα της δημιουργίας. Όπως όλες οι εμμονές, εκείνη της δημιουργίας (του Κάνοντας) έχει τα μειονεκτήματά του, για παράδειγμα, μόνο το ενδιαφέρον μου για την παραγωγή των χρημάτων θα είναι να «τα κάνει». Ευτυχώς, όμως, θα προτιμούσα να κάνω  οτιδήποτε άλλο, συμπεριλαμβανομένων των τρένων και των τριανταφύλλων. «Τα «ποιήματά» μου μετριούνται με τριαντάφυλλα και τρένα (για να μην αναφέρουμε ακροβάτες,  τα μάτια των ποντικών και τους Καταρράκτες του Νιαγάρα)» .
Το ταλέντο του Cummings εκτείνεται σε βιβλία, διηγήματα και ζωγραφιές των παιδιών. Ένα ενδιαφέρον παράδειγμα της προσαρμοστικότητάς του, είναι μια εισαγωγή που γράφτηκε για το Krazy Kat του σκιτσογράφου George Herriman.

Ο Cummings βλέπει την ανάγκη για μια δυναμική στην τέχνη, το ποίημα είναι ένα κινούμενο σώμα, του οποίου τα θέματα και τα υφολογικά στοιχεία και οι μετρήσεις έχουν  τη δική τους ζωή, καθώς η μορφή και το περιεχόμενο συγχωνεύθηκαν ως μοναδικό δημιούργημα. Ο Cummings στην πορεία της ανάπτυξής του, τείνει να επιτύχει μεγαλύτερη σημασιολογική πυκνότητα, αναγκάζοντας τη λέξη να είναι σε μια πλειάδα σημασίες, προκαλώντας τον υψηλότερο αριθμό των δεσμών και γλωσσικών παιχνιδιών. Μιλά επίσης  και για τον κύκλου ζωής της γλώσσας ότι γεννιέται  στο ποίημα και πεθαίνει στη χρήση που της γίνεται για να εκφράσουν τις πτυχές ενός πολιτισμού που θεωρείτε νεκρός δηλαδή πατριωτικός, πολιτικός, εμπορικός (π.χ. πολιτικά συνθήματα, ατάκες κλισέ των διαφημίσεων). Είναι μια ιδέα που μοιράζονται την ίδια χρονική περίοδο και αρκετά παρόμοια με τον Wittgenstein και  τον W. Η. Auden το 1967.

Όταν ο Cummings ξεκίνησε τις non-lectures στο Χάρβαρντ, ο ίδιος παρέθεσε ένα απόσπασμα από τις επιστολές σε έναν νεαρό ποιητή του Rainer Maria Rilke, που μιλάει για την απέραντη μοναξιά στην οποία γεννιούνται και εκφράζονται τα έργα τέχνης και την επακόλουθη ανάγκη, να τα προσεγγίσεις, μια πράξη αγάπης. Ο ποιητής λειτουργεί στη σιωπή και τη μοναξιά, κάτι που είναι όλο και πιο δύσκολο σε μια εποχή του ήχου που κυριαρχεί το άτομο, και «αποκλείει την παρούσα στιγμή», η μόνη στην οποία ζει ο ποιητής. Δύσκολο, ως εκ τούτου, επισημαίνει ο Cummings, να είστε ο εαυτό σας, αυτό που μεγίστως απαιτείται από έναν ποιητή, σε μια ιστορική περίοδο που χαρακτηρίζεται από την εναλλάξιμη προσωπικότητα. Τι δίνει ζωή στην τέχνη είναι η έντασή της. Η βιώση πλήρως των συναισθημάτων μας και η πράξη της ανταλλαγής με εκείνους που είναι σε θέση να τα ζήσουν εξίσου έντονα, είναι για τον Cummings το βέλτιστο στο οποίο εκδηλώνεται η δημιουργικότητα του ποιητή.

Οι επιστολές που απευθύνονται σε φίλους από τον Cummings (Sibley Watson, Hildegarde Watson, William Carlos William, Charleen Swanzey, William Slater Brown, Ezra Pound, Mary de Rachewiltz) είναι η απόδειξη μιας λογοτεχνικής προσωπικότητας σε συνεχή αναβρασμό, που ενισχύεται από την παρουσία και έντονη ανταλλαγή ιδεών. Είναι δηλώσεις ξηρές και ειρωνικές, οι οποίες από κοινού θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα επιστολικό μυθιστορήμα, όπου το στυλ του Cummings παίζεται σε λεκτικές συσσωρεύσεις και θεματικές περιγραφές της καθημερινής οικειότητας του ποιητή, επίσης, δημιουργούν μια ευκαιρία για την αποκατάσταση των αναμνήσεων. Η αλληλογραφία με τον Έζρα Πάουντ, ιδίως, και την κόρη του, Mary de Rachewiltz, καταγράφει μια μακρά και βαθιά φιλία που εκφράζεται στο μοίρασμα ιδεών για γράψιμο, τα ταξίδια και τις εντυπώσεις του κόσμου. Ο Ezra Pound είναι ένας επιστήθιος σύντροφος της έμπνευσης με τον οποίο η επικοινωνία ποτέ δεν είχε χαλάσει. Όσο για Mary είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ο εμπιστευτικός τόνος με τον οποίο ο Cummings κάνει παρατηρήσεις σχετικά με το έργο της μετάφρασης των έργων του, και πώς αυτή η αυθόρμητη αγάπη εκτείνεται στην επίκληση από τις ιστορίες ζωής και τα ανέκδοτα της νεότητας του ποιητή που πέρασε στη Βοστώνη (επιστολή της 19ης Φεβρουαρίου 1962).

Το πρώτο βιββλίο που έγραψε ο Cummings είναι το «The Enormous Room» 1922

Το The Enormous Room είναι ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα για την εμπειρία της φυλάκισης των τριών μηνών από τον συγγραφέα στο La Ferté-Macé. Χωρίζεται σε δεκατρία κεφάλαια, σκιαγραφεί κυρίως πορτρέτα ανδρών και γυναικών, με τα οποία βρέθηκε να ζει σε αυτήν την κατάσταση, η εργασία περιγράφεται ως ασεβής και καταγγέλει απογοητευμένος  την υπερβολή που μπορούν να παράγουν στην εφαρμογή των κανόνων η γραφειοκρατική ακαμψία. Το αποτέλεσμα είναι μια εκφραστική γκαλερί από σκίτσα που διατηρούν στη μνήμη τη συμπεριφορά και τα γεγονότα τα οποία διαφορετικά δεν θα είχε ποτέ κανείς ακούσει για αυτά. Το έργο αυτό δεν είναι μόνο ένα έργο λογοτεχνικής δημιουργίας, αλλά ένα έγγραφο με μεγάλο ιστορικό και ανθρωπολογικό ενδιαφέρον. Είναι ένας απολογισμός της ζωής στα στρατόπεδα φυλακές στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ένα θέμα που για τους σύγχρονους αναγνώστες είναι ακόμη πιο γεμάτο από αναφορές, υπό το φως του δράματος που ήρθε μετέπειτα από τα στρατόπεδα εργασίας και τα βασανισμού του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου . Ο Cummings οδηγεί σε μια οξεία ψυχολογική μελέτη τους χαρακτήρες που τον  περιβάλλουν. Η έμφαση στον ατομικισμό έχει ως στόχο τη διερεύνηση του ανθρωπισμού των ανθρώπων, δείχνοντας το πόσο συχνά η προκατάληψη και η επιθετικότητα που αυτό παράγει, έχει ως αποτέλεσμα μια διαστρεβλωμένη άποψη γι’ αυτό που συναντάμε και, συνεπώς, για την πραγματικότητα. Η αναγκαστική συγκατοίκηση στις φυλακές αποκαλύπτει ένα ποικίλο και συγκινητικό πίνακα και το πως, σε μια κατάσταση δυσφορίας και στέρησης, οι ανθρώπινες σχέσεις μπορούν να είναι ειλικρινείς και να ενισχυθούν.

Ο E. E. Cummings έτσι σχολιάζει το The Enormous Room και το δεύτερο μυθιστόρημά του, ΕΙΜΙ (από τα ελληνικά): «Όταν δημοσιεύθηκε το The Enormous Room, μερικοί ανάμεναν ένα πολεμικό βιβλίο, απογοητεύθηκαν. Όταν δημοσιεύθηκε το  EIMI, ορισμένοι ήθελαν ένα άλλο The Enormous Room, όμως απογοητεύτηκαν». Το The Enormous Room δεν μιλά πραγματικά για έναν πόλεμο;» «Οφείλουμε να διερευνήσουμε την ασύλληπτη απεραντοσύνη του πολέμου που είναι τόσο απίστευτα μακριά ώστε να είναι μικροσκοπική».  «Όταν έγραψα αυτό το βιβλίο, παρατήρησα κάτι πολύ μεγάλο και πολύ μακριά από τον πόλεμο». «Αυτό το βιβλίο γράφτηκε από μόνο του, παρατήρησα ένα αμελητέο τμήμα κάτι απίστευτα πιο μακριά από κάθε ήλιο, κάτι πιο ασύλληπτο, πιο τεράστιο, πιο θαυμαστό απ 'όλα τα σύμπαντα. Τι; Το άτομο». ........ "EIMI είναι και αυτό ένα άτομο, ένα άτομο πιο περίπλοκο από το The Enormous Room».

Κατά τη διάρκεια της ζωής του, Cummings δημοσίευσε τέσσερις κωμωδίες: HIM (1927), Anthropos - The Future of Art (1930), Tom - A Ballet (1935) και Santa Claus - A Morality (1946).

Το HIM, μια κωμωδία σε τρεις πράξεις, παρουσιάστηκε το 1928 από τους Provincetown Players στη Νέα Υόρκη σε σκηνοθεσία του James Light. Οι βασικοί χαρακτήρες είναι ο Him, ένας συγγραφέας κωμωδιών, και η Me, τη κοπέλα του. Έτσι ο Cummings σχολίασε για το έργο του: "μην προσπαθείτε να το καταλάβετε, αφήστε το να σας καταλάβει."

Το Anthropos - The Future of Art, Άνθρωπος με την έννοια της «ανθρωπότητας», είναι ένα έργο σε μία πράξη με την οποία ο Cummings συμβάλει στην ανάπτυξη του προβληματισμού στην ανθρωπολογία. Το έργο αποτελείται από ένα διάλογο μεταξύ ενός άνδρα και τρεις αποκαλούμενους «υπάνθρωποι», δηλαδή κατώτερα πλάσματα.

Το Tom - A Ballet, είναι ένα μπαλέτο που βασίζεται στην Καλύβα του Μπάρμπα Θωμά. Το μπαλέτο έχει τέσσερα επεισόδια που δημοσιεύθηκαν από Cummings το 1935. Δεν παρουσιάστηκε ποτέ στο κοινό.

Το Santa Claus - A Morality ήταν ίσως η πιο επιτυχημένη κωμωδία του Cummings. Πρόκειται για μια αλληγορία του καπιταλισμού αποτελούμενη από μια ενιαία πράξη με πέντε σκηνές. Το έργο είναι εμπνευσμένο από την κόρη του Νανσύ, με την οποία ο ποιητής συναντήθηκε το 1946, μετά από μια μακρά περίοδο απομόνωσης. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό του Harvard College, το Wake. Οι βασικοί χαρακτήρες είναι ο Santa Claus, η οικογένειά του (μια γυναίκα και ένα παιδί), ο Θάνατος και το πλήθος. Στην αρχή του έργου, η οικογένεια του Αϊ Βασίλη έχει διαταραχθεί λόγω της επιθυμίας της για γνώση (η επιστημονική γνώση που μειώθηκε από τον υλισμό στον οποίο απευθύνεται το κρίσιμο ερώτημα του Cummings). Μετά από μια σειρά γεγονότων, ωστόσο, η πίστη στην αγάπη του Αϊ-Βασίλη και η απόρριψή ενός υλιστικού κόσμου και της απογοήτευσης που ακολουθεί επιβεβαιώνουν το αποτελέσματα και τελικά η οικογένεια επανενώνεται.

Μεταξύ άλλων θεμάτων ο Cummings με τη φυσική, επισημαίνοντας την αντίθεση μεταξύ του σκοπού της επιστήμης για την κατανόηση του σύμπαντος και τις τεχνολογικές εφαρμογές, ουσιαστικά καταστροφικές, που περιορίζονται στην στενότητα του ανθρώπινου κόσμου και τις συγκρούσεις του. Σε αυτό στάθηκε το έντονο ενδιαφέρον του ποιητή για τη φυσική. Το 1931 δημοσιεύθηκε η συλλογή ViVa, όταν μόνο λίγοι ειδικοί γνώριζαν τις θεωρίες του Αϊνστάιν, πρόκειται για ένα κειμένο  ενός οραματιστή  σε σχέση με την αντίληψη του μεγέθους και της συνεργασίας στο χώρο-χρόνο. Στο τετραδιάστατο μοντέλο του χωροχρόνου, ο χώρος που αποτελεί το σύμπαν είναι κυρτό ή στρεβλομένο από τη δύναμη που ασκείται από την μάζα των αντικειμένων που βρίσκονται εκεί. Στις τέσσερις διαστάσεις στο μοντέλο του Αϊνστάιν, όπου η απόσταση μετριέται σε έτη φωτός, το φως που περνά μέσα από το σύμπαν, είναι και αυτό σε ελαφρά κλίση από τη βαρυτική έλξη των άστρων και των μαύρων τρυπών. Η σύνθεση του Cummings είναι ένα είδος palìntonos αρμονία (αρμονία των αντίθετων εντάσεων) και θέλει να προτείνει, μέσω της εισαγωγής των αντικρουόμενων απόψεων, ένα είδος καμπυλότητας στο χώρο των ιδεών. Αυτά τα πεδία των αντίθετων δυνάμεων που μετρούνται από την αρχή του ποιήματος. Το δεύτερη  παρέκβαση είναι η παράφραση του της αρχής του ποιήματος του Robert Frost (Mending Wall, 1914). Αυτή η ποιητική νύξη ενισχύει την αρχική επιστημονική αναφορά του Cummings.

MENDING WALL - Robert Frost

Something there is that doesn't love a wall,
That sends the frozen-ground-swell under it,
And spills the upper boulders in the sun,
And makes gaps even two can pass abreast.
The work of hunters is another thing:
I have come after them and made repair
Where they have left not one stone on a stone,
But they would have the rabbit out of hiding,
To please the yelping dogs. The gaps I mean,
No one has seen them made or heard them made,
But at spring mending-time we find them there.
I let my neighbor know beyond the hill;
And on a day we meet to walk the line
And set the wall between us once again.
We keep the wall between us as we go.
To each the boulders that have fallen to each.
And some are loaves and some so nearly balls
We have to use a spell to make them balance:
'Stay where you are until our backs are turned!'
We wear our fingers rough with handling them.
Oh, just another kind of out-door game,
One on a side. It comes to little more:
There where it is we do not need the wall:
He is all pine and I am apple orchard.
My apple trees will never get across
And eat the cones under his pines, I tell him.
He only says, 'Good fences make good neighbors'.
Spring is the mischief in me, and I wonder
If I could put a notion in his head:
'Why do they make good neighbors? Isn't it
Where there are cows?
But here there are no cows.
Before I built a wall I'd ask to know
What I was walling in or walling out,
And to whom I was like to give offence.
Something there is that doesn't love a wall,
That wants it down.' I could say 'Elves' to him,
But it's not elves exactly, and I'd rather
He said it for himself. I see him there
Bringing a stone grasped firmly by the top
In each hand, like an old-stone savage armed.
He moves in darkness as it seems to me~
Not of woods only and the shade of trees.
He will not go behind his father's saying,
And he likes having thought of it so well
He says again, "Good fences make good neighbors." 



Στο ποίημα του Frost οι δυνάμεις της βαρύτητας και της εντροπίας (που περιγράφονται από το δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής στον οποίο το τέλος όλων των πραγμάτων είναι η διάσπαση, ή με τα λόγια του Yeats, "Things Fall Apart",  υπονομεύουν τη σταθερότητα ενός πέτρινου τοίχου, μια ευθεία γραμμή, σχεδιασμένη, αν θέλετε, που διασχίζει όλη τη λεπτή καμπυλότητα του κόσμου, οι βράχοι συνεχίζουν να πέφτουν. Γνωρίζουμε επίσης από τον Cummings ότι το διάστημα είναι κυρτό και ότι το σύμπαν που δίνει ζωή το ποίημά του είναι τρομερά πολύπλοκο, σε ένταση με τον εαυτό του, τόσο περίπλοκο σε επιστήμη όσο και σε τέχνη, σοβαρό και εξίσου γεμάτο σάτιρα. Οι θέσεις γλιστρούν. Τα στοιχεία επεμβαίνουν και διδάσκουν την ίδια στιγμή.

Στο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής αναφέρεται επίσης κι ένας καθηγητής της Χημείας στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins, ο Donald H. Andrews, συγγραφέας μιας κριτικής στον τόμο XAIPE (1950). Ο Andrews ισχυρίζεται ότι στο μέλλον, ο αιώνα μας θα αναφέρετε όχι για την πυρηνική σχάση, αλλά μάλλον για την πρώτη ακριβής διατύπωση των αρχών της επικοινωνίας. Με μαθηματικούς όρους, η ανταλλαγή της επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων και μηχανών με και τους ανθρώπους εκφράζονται στο δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής και την έννοια της εντροπίας. Σε γλωσσολογικό περιβάλλον το έργο του Cummings στέκεται ως καινοτόμο στην τέχνη της επικοινωνίας και ως εκ τούτου, κατά τη γνώμη του Andrews, όχι μόνο η ποιητική του αξία, αλλά και η συμβολή του στον καθορισμό ενός μοντέλου για τη βελτίωση της ικανότητας να επικοινωνούν στον άνθρωπο.
Οι σκέψεις αυτές Cummings για την επιστήμη βρίσκονται σε μια ενδιαφέρουσα επιστολή προς τον Ezra Pound (01.02.1935). Ο ποιητής περιγράφει έναν κορμό κομμένο στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Νέας Υόρκης:
«Στην επιστήμη, ξέρεις, δεν μου άρεσε ποτέ ότι είναι ζωντανό, ως εκ τούτου, τα πολυβόλα [....] Επίσης, αυτό που ζει έχει τη συνήθεια του να μεγαλώνει με τρόπο αντι-επιστημονικό.  Το νεκρό σώμα δεν αναπτύσσεται, επομένος ανατομία. [....] Στην επιστήμη, όπως εμείς οι δύο γνωρίζουμε, σημασία έχει τι ο πατέρας μου… περιγράφει ως ένα roof garden Πνευματικό».

Τα κείμενα της E. Cummings έχουν εμπνεύσει πολλούς καλλιτέχνες και έχουν ενσωματωθεί τόσο στην μουσική όσο και τον κινηματογράφο. Σε ένα κομμάτι ενός ποιήματός του Sonnets/Unrealities XI βασίζεται το ομώνυμο τραγούδι της Björk στο album Medulla (2004). Το ποίημα I Carry Heart του Cummings μελοποιήθηκε από τον Michael Hedges.
Το 2012 το συγκρότημα Tin Hat κυκλοφόρησε το CD " The rain is a handsome animal ", στο οποίο  έχουν μελοποιήσει 17 ποιήματα του Cummings.


Ανθρωπάκι βιαστικό
(Little man in a hurry, 1935)

ανθρωπάκι
(μες τη βιάση
μες την
σοβαρή αγωνία )
κόψε πάψε ξέχνα ησύχασε

στάσου

(παιδάκι
που ’χει πάλεψει
που ’χει αποτύχει
που ’χει κλάψει)
γείρε όμορφα στο χώμα

κοιμήσου

μεγάλη βροχή
μεγάλο χιόνι
μέγα ήλιε
μεγάλη σελήνη
(ελθέ  εντός
μας)

μετάφραση: Αθανασια Δανελάτου

Αν σ’ αρέσουν τα ποιήματά μου άστα
(Ιf you like my poems let them, 1918-1919)

Αν σ’ αρέσουν τα ποιήματά μου άστα
στράτα στο δειλινό, λίγο ξοπίσω σου

έτσι οι άνθρωποι θα πουν
« σ’ αυτό το δρόμο είδα μια πριγκίπισσα απερχόμενη
στο διάβα για του εραστή της τη συνάντηση (ήταν
κατά το σούρουπο) συνοδεία υψηλών κι ανίδεων ακολούθων»

μετάφραση: Αθανασια Δανελάτου



Κουβαλώ την καρδιά σου μαζί μου

Κουβαλώ την καρδιά σου μαζί μου (την κουβαλώ στην
καρδιά μου) δεν είμαι ούτε στιγμή χωρίς αυτήν (όπου
πηγαίνω εκεί πας, καλή μου· και ό,τι
καμώνεται από μονάχα εμένα είναι δικό σου κάμωμα, ακριβή μου)
                                                        φοβάμαι
μοίρα καμιά (γιατί εσύ είσαι η μοίρα μου, γλυκιά μου) θέλω
κόσμο κανένα (γιατί ωραία είσαι κόσμε μου, αληθινή μου)
και είσαι εσύ ό,τι ένα φεγγάρι εννόησε ποτέ
και ό,τι ένας ήλιος ποτέ θα τραγουδήσει εσύ είσαι

να το βαθύτερο όλων μυστικό που ουδείς γνωρίζει
(να η ρίζα από την ρίζα και ο ανθός απ' τον ανθό
κι ο ουρανός από  τον ουρανό του δέντρου που λέγεται ζωή· που φύεται
ψηλότερο απ' όσο μπορεί να ελπίζει η ψυχή ή το μυαλό να κρύψει)
και να το θαύμα εκείνο που κρατάει τα άστρα χωριστά

κουβαλώ την καρδιά σου (την κουβαλώ στην καρδιά μου)



 Τρία ποιήματα
 ("Ποιήματα", μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς, Ηριδανός 2007)
1.
όταν ο θεός αποφάσισε να επινοήσει
τα πάντα πήρε μια
ανάσα μεγαλύτερη από τέντα τσίρκου
και τα πάντα ξεκίνησαν
όταν ο άνθρωπος αποφάσισε να
καταστρέψει τον εαυτό του ξεχώρισε
το ήταν του θα και βρίσκοντας μόνο το γιατί
το συνέτριψε στο επειδή μέσα 


8.
καθώς η ελευθερία είναι ένα πρωινό γεύμα
ή η αλήθεια μπορεί με το λάθος και το σωστό να ζήσει
ή οι φωλιές των αγροποντικών είναι από βουνά φτιαγμένες
- για διάστημα μακρύ και ακριβώς τόσο πολύ
θα 'ναι πληρωμένο το νοίκι του δήθεν
και η ιδιοφυΐα θα ικανοποιεί το τσούρμο των καλλιτεχνών
και το νερό κυρίως την φλόγα θα ενθαρρύνει
καθώς πορείες των καπέλων βγαίνουν στις ροδακινιές
ή οι ελπίδες καλύτερα χορεύουν στα μαλλιά των φαλακρών
και κάθε δάχτυλο χεριού είναι ποδιού δάχτυλο
και κάθε θάρρος είναι φόβος
- για διάστημα μακρύ και ακριβώς τόσο πολύ
το ακάθαρτο θα θεωρεί αγνό το κάθε τι
και από το τσίμπημα των παιδιών θα ουρλιάζουν οι σφήκες
ή καθώς όσοι βλέπουν είναι τυφλοί
και ο κοκκινολαίμης δεν καλωσορίζει την άνοιξη
μήτε ο ανόητος λαός αποδεικνύει πως η γη είναι στρογγυλή
μήτε οι έτσι πεθαίνουν σαν έρθουν οι αλλιώς
και το σύνηθες σπανίζει και επιπλέουν οι μυλόπετρες
- για διάστημα μακρύ και ακριβώς τόσο πολύ
το αύριο δεν θα ‘ναι και πολύ αργά
σκουλήκια είναι οι κόσμοι μα η χαρά είναι φωνή
άλλος τραβάει για κάτω κι άλλος προς τα πάνω
τα στήθη θα παραμείνουν στήθη και οι μηροί μηροί
τα έργα δεν μπορούν να ονειρευτούν τι μπορούν τα όνειρα να κάνουν
- ο χρόνος είναι δέντρο ( ένα φύλλο αυτή η ζωή )
μα η αγάπη είναι ουρανός κι εγώ είμαι για σένα
για διάστημα μακρύ και ακριβώς τόσο πολύ.


25.
κάπου που δεν ταξίδεψα ποτέ, πρόθυμα πέρα
από κάθε βίωμα, τα μάτια σου έχουν τη σιωπή τους:
μέσα στην πιο λεπτή χειρονομία σου υπάρχουν πράγματα που με περικλείουν,
ή που δεν μπορώ να αγγίξω γιατί βρίσκονται πολύ κοντά
το παραμικρό σου βλέμμα εύκολα θα με απεγκλωβίσει
ας έχω όπως τα δάχτυλα τον εαυτό μου κλείσει,
ανοίγεις πάντα πέταλο πέταλο τον εαυτό μου όπως η Άνοιξη ανοίγει
(αγγίζοντας επιδέξια, μυστηριακά) το πρώτο ρόδο της
ή αν θελήσεις να με κλείσεις, εγώ και
η ζωή μου θα σφαλιστούν πολύ όμορφα, ξαφνικά,
όπως όταν η καρδιά αυτού του λουλουδιού φαντάζεται
το χιόνι προσεκτικά παντού να πέφτει·
τίποτα απ’ ότι μπορούμε να κατανοήσουμε στον κόσμο αυτό δεν αξίζει όσο
η δύναμη της στιβαρής σου ευπάθειας: που η φύση της
μου επιβάλλει το χρώμα των χωρών της,
απονέμοντας θάνατο και για πάντα με κάθε ανάσα
(δεν ξέρω τι είναι αυτό σε σένα που κλείνει
και ανοίγει· μονάχα κάτι μέσα μου καταλαβαίνει
πως απ’ όλα τα ρόδα πιο βαθιά είναι των ματιών σου η φωνή)
κανείς, ούτε καν η βροχή, δεν έχει τόσο μικρά χέρια