Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτέμβριος, 2012

Στις 28 Σεπτεμβρίου του 1990 πεθαίνει ο ποιητής Νίκος Καρούζος.

Εικόνα
ΕΝΑ ΞΟΡΚΙ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΦΩΝΑΧΤΑ

Στο μίσος μετέχω μπαίνοντας οπουδήποτε - στα πλοία στ 'αεροπλάνα στα καταστήματα . Στο μίσος μετέχω μπαίνοντας πριν απ 'όλα στα λεωφορεία . Φεύγετε να φεύγουμε φεύγετε ν 'αχρηστεψουμε τις πόλεις .


ΛΕΥΚΟΠΛΑΣΤΗΣ ΓΙΑ ΜΙΚΡΕΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΝΤΙΝΟΜΙΕΣ [1971 ] ΝΙΚΟΣΚΑΡΟΥΖΟΣ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Α 1961-1978 ΙΚΑΡΟΣ σ . 281


Να Θυμηθώ , Να Θυμηθώ

Ζωή των ελλήνων όλη η ΄Ανοιξη προδομένη κι όλα κάτω απ' τον ήλιο εμετός απ' τον ήλιο κι ο αρχαίος γιατρός ο ποιητής άναυδος ωσάν έντομο στις πόλεις . Να θυμηθώ , να θυμηθώ απάνω απ' τις πόλεις οι γυναίκες σε μαυροφορία χαροκαμένοι σαλτιμπάγκοι τα κοκόρια μεσ' στη συμφορά γαλάζια τσίρκα σε μιαν έκταση που γέμει τόση ψευτολάμψη με σκυλοκρεμμύδες και χρυσόξυλα ο μοβανθός απ' το θυμάρι πάει χάθηκε στην ανοιχτή μνήμη στους διωγμούς τους ολοάσπρους τα γουρουνάκια της χαράς μαζί μ' αλόγατα να βγαίνουν απ' τα όνειρα στις βυσσινιές του Κάτου Κόσμου απάνω απ' τις πόλεις η ελπίδα κανονιά και σαν αστροπελέκι για την ολόκληρη χαρά σ…

Τάσος Ρούσσος - Ποιήματα

Εικόνα
Φυσάει πολύ...

Τώρα έχω για σκέπασμα
τις μέρες εκείνες του καλοκαιριού
όταν το πέλαγο βούιζε
και το μυαλό μας έλαμπε γαλάζιο.
Δροσερές φυλλωσιές
χωμένες βαθιά μες στα όνειρα
τώρα που τεμαχίζουν οι θόρυβοι τους δρόμους
κι ο φίλος είναι το πιο κυνηγημένο αγρίμι.

Δεν έχω
παρά το τριμμένο αυτό παλτό
τρύπιο στο μέρος της καρδιάς
απ' όπου μπαίνει
ο κίτρινος αγέρας του φθινόπωρου.
Φυσάει πολύ
ως τη μνήμη.

Από τη συλλογήΟ ξεναγός και η νύχτα(1981)

Πηγή: ανθολογίαΗ δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950-1970)τουΑνέστη Ευαγγέλου(εκδ. Παρατηρητής, 1994)
πηγή: http://greek-translation-wings.blogspot.com



 Αστρολάβοι
. 1.    Στην άκρη της αντένας κρεμασμένο
φεγγάρι, αλφαβητάρι του καιρού,
δίνεις ψυχή στους ήχους του νερού,
το σκάφος οδηγείς το στοιχειωμένο.
2.    Σε κύκλους στρέφει η μοίρα το καράβι
και το τιμόνι του στο πουθενά·
φεύγει, γυρίζει, χάνεται ξανά,
σα φάρος μακρινός που σβήνει, ανάβει.
3.    Όστρακα τις προπέλες σου μαγκώσαν,
Σου ροκανίσαν ξέρες το σκαρί,
έχουνε δόντια σουβλερά οι καιρο…

ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ - ΠΕΖΑ (ΙΙ)

Εικόνα
ΤΟ ΚΑΥΚΑΛΟ
Δημοσιεύτηκε στο "Ο Λόγος" (Κωνσταντινουπόλεως) το Νοέμβριο του 1920. Γράφτηκε πιθανότατα τον Ιούνιο του 1920 όταν ο ποιητής νοσηλευόταν στο ΣΤ' Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών.

Οι άνθρωποι νομίζουνε πως τα ξέρουν όλα. Eτσι κανένας δε θα' θελε να υποθέσει πως ένα καύκαλο μέσα στην οστεοθήκη του είναι κάτι παραπάνω από ό,τι πιστεύεται κοινά. Γι' αυτό δεν έτρεμε καθόλου το χέρι τού παράξενου ποιητή όταν ήρθε μια μέρα να ταράξει τον ύπνο των αιώνων που κοιμόμουν μέσα στο μαύρο μου κασονάκι, όξω από την εκκλησία του νεκροταφείου. Τις δύο μικρές σπηλιές στη βάση του μετώπου μου - στη ζωή τ' όνομα τους ήταν γλυκό σαν το φως - τις γιόμιζε η νύχτα του ασυνείδητου. Κάποια αράχνη εσάλευε απάνω στο μηλίγγι μου κ' είχε γίνει το όνειρό μου. Ξυπνώντας έξαφνα, ένοιωσα να με σηκώνουν. Σιγουρα θα ήρθε η ώρα του χωνευτηρίου, εσκέφτηκα. Με το δίκιο τους θα κουράστηκαν οι δικοί μου να πληρώνουν τόσα χρόνια τώρα το μισό νοίκι που εξασφάλιζε τη θέση μου στην αυλή της εκ…