Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούνιος, 2012

ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΩΣΤΑΒΑΡΑΣ

Εικόνα
Η αγάπη δεν είναι ζάλη
Η αγάπη δεν είναι ζάλη. Δεν είναι άνθος που μεθάει απ' το φιλί της άνοιξης. Μυρωμένο τραγούδι που απλώνεται πάνω στη σάρκα γλυκά. Η αγάπη είναι φόβος. Δεν είναι σώμα που ζητάει να βρει παρηγοριά. Tρυφερή αύρα που λικνίζει τα νοσταλγικά απογεύματα. Είναι ποτάμι που περνάει μέσα από τα μαύρα λιβάδια. Άγριος αγέρας που σπάζει τα κλαδιά στους κήπους και στα όνειρα. Δεν είναι ζάλη η αγάπη. Δεν είναι σιγανή φωτιά. Ούτε χωράει στα κλειστά, στα σίγουρα βράδια. Βγαίνει έξω και χτυπιέται με το δαίμονα. Παλεύει όλη νύχτα στ' αναμμένα αλώνια. Βαδίζει στα τυφλά πάνω στο τεντωμένο σύρμα. Όταν κάτω απ' τα πόδια ανοίγονται Τα κοφτερά φαράγγια. Όμως δεν είναι ζάλη η αγάπη. Αγάπη είναι ο τρόμος που η ζωή μετράει το ανάστημά της. Μετριέται με το άδειο πρόσωπο που βγαίνει απ' το σκοτάδι.
http://valentine.pathfinder.gr


 «Μόνο με και για την αγάπη σου» παράλληλο στο «Μόνο γιατί μ’ αγάπησες»
Μόνο με την Αγάπη σου μπορώ να επιζήσω. Να μη χαθώ μέσα στο μαύρο δάσος. Ν’ αψηφήσω …

ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΓΚΥΓΕΒΙΚ (Eugène Guillevic) - ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Εικόνα
ΚΕΡΑΣΙΑ
Να λοιπόν που έγινες όπως σε ονειρευτήκαμε,
Μια λευκότητα μόνο Που τρομάζει τον ορίζοντα,
Μια αρραβωνιαστικιά έτοιμη για γάμο.
Ποιος θα σε πάρει; Ποιος πρέπει να ‘ρθει;
μετάφραση: Γιάννης Βαρβέρης

ΣΗΜΕΙΟ
Ίσως δεν είναι παρά Το σημείο δύο γραμμών που συναντώνται.
Δε μου ανήκει τίποτε.
Λένε μονάχα: Ξεκινώντας απ’ αυτό το σημείο, Φτάνοντας σ’ αυτό το σημείο...
Δεν ξέρω τίποτε.
Όμως ποιος Θα με σβήσει;
μετάφραση: Γιάννης Βαρβέρης

ΠΟΡΤΡΕΤΟ
Τα χέρια Είναι οξέα.
Τα πόδια, Όρθιος σταθμός.
Και η βαφή, Είδος τροφής.
Κι ο βήχας Είναι οι ατμοί του εργοστασίου Και το σπίτι.
Όμορφη ωστόσο, όμορφη Για να μου δίνει κουράγιο:
Με το βλέμμα Αυτών της των ματιών.
μετάφραση: Γιάννης Βαρβέρης

ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ
Τ’ αγριολούλουδα θα’ χουν ξοφλήσει τουλάχιστον το χρέος τους.
Μην τρέμεις. Συνεχίζεις.
μετάφραση: Βασίλης Καραβίτης
Χριστόφορος Λιοντάκης «Ανθολογία Γαλλικής Ποίησης» εκδόσεις Καστανιώτη


DOUCEUR
Je dis : douceur.
Je dis : douceur des mots Quand tu rentres le soir du travail harassant Et que des mots t'accueillent Qui te donnent du temps.
C…

ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ Χ. ΜΑΡΚΟΓΛΟΥ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Εικόνα
Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΩΝ
.
Η ψυχή μας
καρφωμένο τομάρι στην τάβλα.
.
Μεγαλώσαμε όπως το δέντρο απλώνει σταθερά τους
κύκλους του,
ενώ οι εμπρηστές το απειλούνε,
ταξιδέψαμε ακίνητοι
και οι ρίζες μας πέσανε
σε καθαρές φλέβες, σε σάπια νερά,
ο κεραυνός πολλές φορές μας διάλεξε για καταφύγιο·
.
δεν αρνηθήκαμε την ψυχή μας
γιατί ο πόνος δεν είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος,
γιατί η αγάπη δεν είναι το έσχατο όριο.
.
Η ψυχή μας
τομάρι στην τάβλα,
με καρφιά και γάντζους,
κάθε μέρα
στα χέρια των κερδοσκόπων.

Π ρ ό δ ρ ο μ ο ς  Χ.  Μ ά ρ κ ο γ λ ο υ  (1935) Από τη συλλογή Τα κύματα και οι φωνές, 1971
http://pteroen.wordpress.com
Πάνω σας γαντζώνω η φωνή μου
Από χαλυβουργεία και διυλιστήρια Στην αλλοτρίωση των καύσεων Έρημες φτωχές λέξεις σας κουβαλώ Σε πόλη αδιάφορη πρησμένη σκουπίδια και γύρω λυσσασμένοι για επιτυχία Ενώ μοντάρω όργανο υποθετικής επικοινωνίας Δρόμοι υψικάμινοι και τρέχουν Ισοζύγιοι οραματιστές Καλπάζουν στην καταναλωτική μανία Κλούβες μπαγλαρώνουν την απεργία Και σταλάζει ο ουρανός κατράμι Φτωχές ελληνικές…

ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Εικόνα
Οι θεοί είναι επιτυχείς.
Ζουν την ήρεμη ζωή των ριζών.
Η μοίρα  τις επιθυμίες τους δεν τις καταπιέζει
Ή, τις καταπιέζει, αλλά τις εξαγοράζει
Με την αθάνατη ζωή.
Οι θεοί θλίβονται
Εξαιτίας ίσκιων ή άλλων όντων.
Και κάτι επιπλέον: δεν υπάρχουν
10-7-1920


Δεν ξέρω πόσες ψυχές έχω. Αλλάζω κάθε στιγμή Πάντα σαν ξένος νιώθω. Ποτέ δεν βρήκα τον εαυτό μου. Για να 'μαι ζωντανός, έχω ψυχή. Άνθρωπος που έχει ψυχή, δεν έχει ηρεμία. Άνθρωπος που βλέπει, είναι αυτό που βλέπει. Άνθρωπος που νιώθει, δεν είναι αυτό που νιώθει.
Προσεχτικός σε ό,τι είμαι και σε ό,τι βλέπω, Γίνομαι οι άλλοι και σταματώ να είμαι εγώ. Κάθε μου όνειρο, κάθε επιθυμία Ανήκει σε όποιον το 'χει και όχι σ' εμένα. Το τοπίο μου είμαι εγώ ο ίδιος. Το ταξίδι μου παρακολουθώ Διαφορετικός κινούμενος και μόνος. Εδώ που βρίσκομαι δε νιώθω πια τον εαυτό μου.
Αυτό που διαβάζω σαν ξένος Με κάνει σαν σελίδα να νιώθω. Μην ξέροντας τι πρόκειται να έρθει,  Ξεχνώντας ό,τι πέρασε, Σημειώνω στο περιθώριο αυτό που διαβάζω Αυτό που νομί…

ΜΑΞ ΖΑΚΟΜΠ (Max Jacob) - ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Εικόνα
ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΠΛΗΣΙΟΝ

Ποιος είδε το βάτραχο να διασχίζει ένα δρόμο; Είναι ένας πολύ μικρός αν-
θρωπάκος: μια κούκλα δεν είναι πιο μικροσκοπική. Σέρνεται στα γόνατά του:
ντρέπεται, θα 'λεγες...; Όχι! Πάσχει από ρευματισμούς. Μια κνήμη μένει πίσω,
την σέρνει! Πού πάει έτσι; Βγαίνει από τον υπόνομο, δυστυχισμένος κλόουν. Κα-
νένας δεν πρόσεξε αυτόν τον βάτραχο στο δρόμο. Άλλοτε, κανένας δεν με πρό-
σεχε στο δρόμο· τώρα, τα παιδιά κοροϊδεύουν το κίτρινο άστρο μου. Ευτυχισμέ-
νε βάτραχε! Εσύ δεν έχεις το κίτρινο άστρο.

μετάφραση: Τάκης Βαρβιτσιώτης





ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ

Ω λιμάνι του ποταμού και τις σκιερής χλόης. Πέρασε κατά μήκος της προβλή-
τας με τις πέτρες η μικρή βάρκα φορτωμένη με τους φίλους μου· ένας μόνο μου
άπλωσε φιλόστοργο χέρι. Έχω τόσους φίλους που θα μπορούσαν να μυρμηγ-
κιάσουν αυτό το βουνό, να γεμίσουν έναν ωκεανό με τριήρεις και κωπηλάτες. Ω
απ' αυτούς, κρυμμένους κάτω απ' το πανί που προστατεύει τους πιο ευαίσθη-
τους, προφυλαγμένους εναντίον μου. Ένας μόνο μου άπ…

ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΤΙΝΙΟΣ - ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΕΑΣ ΜΕΓΑΛΩΝ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΝ ΜΕ ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ

Εικόνα
Μας κοροϊδεύει ο θάνατος


Μας κοροϊδεύει ο θάνατος.
- Είναι ωραία η ζωή ρε, μα πάλι δικοί μου είστε...
Μας κοροϊδεύει ο θάνατος.
- Ερωτευτείτε ρε, μα πάλι δικοί μου είστε...
Μας κοροϊδεύει ο θάνατος.
- Κάντε πλούτη ρε, μα πάλι δικοί μου είστε...
Μας κοροϊδεύει ο θάνατος
κάθε μέρα, κάθε ώρα, σχεδόν κάθε στιγμή.
Μας κοροϊδεύει ο θάνατος,
μα την ώρα του οργασμού
σκύβει το κεφάλι
και σωπαίνει.


Είχα κάτι φίλους


Είχα κάτι φίλους "επαναστάτες", "αναρχικούς",
χιπηδες, αξύριστους, "ροκάδες".
Έπιναν το κρασί της κουλτούρας
από το πιο "in"
κουλτουριάρικο στέκι της πόλης
και έκαναν όνειρα...
Αγαπούσα τα όνειρά τους...
Έγραφαν συνθήματα με σπρέι στους τοίχους,
κάπνιζαν οκλαδόν, με μια μπύρα παρά πόδας στα πάρκα,
συζητούσαν με τις ώρες και έκαναν όνειρα...
Αγαπούσα τα όνειρά τους...
Χθες η συνεστίαση των φίλων
έμοιαζε με συνέδριο επιχειρηματιών·
έτρωγαν, κάπνιζαν, μιλούσαν, γελούσαν
και έκαναν όνειρα...
Γαμώ την κατάντια μας...
Με φόβισαν πολύ,
μα πάρα πολύ τ…