JULES LAFORGUE - ΓΑΛΛΙΚΗ ΨΥΧΗ ΜΕ ΛΑΤΙΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΑΕΡΑ


- Θραύσμα του PIERROT -

Το λευκό τατουάζ της καρδιάς
αποφάσεις του φεγγαριού.
Έχουν: «Αδελφοί, θα πρέπει να πεθάνει!»
Όπως ο Evoè για συνθηματικό.

Όταν μια παρθένα περνά
ακολουθούμενη από την ακολουθία της,
κρατώντας το λαιμό ευθεία,
όπως κρατιέται ψηλά ένα ωραίο κερί.

Μέρος κουραστικό,
τόσο περισσότερο δεδομένου ότι δεν έχουν κανένα
στο σπίτι και τους τρίβει  με αλοιφή παντρειάς.
Αυτοι οι δανδές της Σελήνης επιβλήθηκαν, στην πραγματικότητα
τραγουδούν «Επιτρέπετε;»  στην ξανθιά και τη μελαχρινή.



- Το Προηγούμενο βράδυ -

Να πέφτει η νύχτα, γλυκά στην παλιά λαγνεία.
Murr ο γάτος μου κάθεται σαν εραλδική σφίγγα
σχεδιάζει, ανήσυχος, με την φανταστική κόρη του ματιού του
ταξίδια στον ορίζοντα του χλωρωτικού φεγγαριού.

Είναι η ώρα κατά την οποία το βρέφος προσεύχεται, όπου το Παρίσι-αποχέτευση
ρίχνει στο πάτωμα των λεωφόρων
νυχτοπεταλούδες από τα κρύα στήθη που, κάτω από το αμυδρό φως
του αερίου, το μάτι ανακαλύπτει ένα τυχαίο αρσενικό.

Αλλά, μαζί με το γάτο μου το Murr, ονειρεύομαι στο παράθυρο.
Σκέφτομαι τα παιδιά που παντού, αυτήν την στιγμή, γεννήθηκαν.
Σκέφτομαι όλους τους νεκρούς που έθαψαν σήμερα.

Και φαντάζομαι να είναι στο βάθος του νεκροταφείου,
και μπαίνοντας στα φέρετρα, κάθομαι στη θέση
εκείνων που θα περάσουν την πρώτη νύχτα εδώ.

απόδοση από τα Ιταλικά: Κοκολογιάννης Κωνσταντίνος

Γάλλος ποιητής, γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης. Ποτέ δεν ήταν επιμελής μαθητής, δεν πέρασε τις εξετάσεις για το δίπλωμα. Το 1878 αποτυγχάνει και πάλι, και πάλι μια τρίτη φορά, και άρχισε να διαβάζει τους μεγάλες Γάλλους συγγραφείς και να επισκέπτεται τα μουσεία του Παρισιού. Δημοσίευσε το πρώτο ποίημά του στην Τουλούζη. Μέχρι το τέλος του έτους είχε δημοσιεύσει διάφορα ποιήματα και είχε ήδη παρατηρηθεί από διάσημους συγγραφείς. Από το 1881 τη λογοτεχνική σταδιοδρομία του είχε γίνει τόσο πυκνή που δεν είχε επιστρέψει στο Tarbes για την κηδεία του πατέρα του. Από το Νοέμβριο του ίδιου έτους μέχρι το 1886 έζησε στο Βερολίνο, που εργάστηκε ως γαλλικός αναγνώστη για την Αυτοκράτειρα Αυγούστα, ένα είδος πολιτιστικού συμβούλου. Πληρώθηκε πολύ καλά και θα μπορούσε να ασχοληθεί με τα ενδιαφέροντα του, πολύ ελεύθερα. Το 1885 έγραψε το αριστούργημά του, L'Imitation de Notre-Dame la Lune. Το 1886, επέστρεψε στη Γαλλία και παντρεύτηκε την Leah Lee. Τον επόμενο χρόνο πέθανε από φυματίωση. Κ.Κ

- L'IMPOSSIBLE -
Je puis mourir ce soir ! Averses, vents, soleil
distribueront partout mon coeur, mes nerfs, mes moelles.
Tout sera dit pour moi ! Ni rêve, ni réveil.
Je n'aurai pas été la-bas, dans les étoiles!
En tous sens, je le sais, sur ces mondes lointains,
pèlerins comme nous des pâles solitudes,
dans la douceur des nuits tendant vers nous les mains,
des Humanités soeurs rêvent par multitudes !
Oui ! des frères partout ! (Je le sais, je le sais !)
Ils sont seuls comme nous.- Palpitants de tristesse,
la nuit, ils nous font signe ! Ah ! n'irons-nous, jamais?
on se consolerait dans la grande détresse !
Les astres, c'est certain, un jour s'aborderont !
Peut-être alors luira l'Aurore universelle
que nous chantent ces gueux qui vont, l'Idée au front !
ce sera contre Dieu la clameur fraternelle !
Hélas ! avant ces temps, averses, vents, soleil
auront au loin perdu mon coeur, mes nerfs, mes moelles
tout se fera sans moi ! Ni rêve, ni réveil !
Je n'aurai pas été dans les douces étoiles !
  



Jules Laforgue
From Wikipedia, the free encyclopedia

Jules Laforgue (French pronunciation:  Montevideo, 16 August 1860 – Paris, 20 August 1887) was an innovative Franco-Uruguayan poet, often referred to as aSymbolist poet. Critics and commentators have also pointed to Impressionism as a direct influence and his poetry has been called "part-symbolist, part-impressionist".[1]

Life

Ηis parents, Charles-Benoît Laforgue and Pauline Lacollay, met in Uruguay where his father worked first as a teacher and then a bank employee. Jules was the second of eleven children in the family, the eldest child being Jules' brother Émile, who was to become a sculptor of note. In 1866 the family moved back to France, to Tarbes, his father's hometown, but in 1867 Jules' father and mother chose to return to Uruguay, taking along their nine younger children, leaving Jules and his older brother Émile in Tarbes to be raised with a cousin's family.
In 1876 Jules's father took the family to Paris. In 1877, his mother died of pneumonia, three months after a miscarriage, and Jules, never a good student, failed his baccalaureate exams. He failed again in 1878, and then a third time, but on his own began to read the great French authors and visit the museums of Paris.
In 1879 his father became sick and returned to Tarbes, but Jules stayed behind in Paris. He published his first poem in Toulouse. By the end of the year, he had published several poems and was noticed by well-known authors. In 1880 he moved in the literary circles of the capital and became a protégé of Paul Bourget, the editor of the review La Vie moderne.
Much happened to Laforgue in 1881: he attended a course of Taine's lectures and developed a great interest in painting and art. Charles Ephrussi, a rich collector, one of the first collectors of Impressionist art, took Laforgue on as his secretary. The direct influence of Impressionism on Laforgue's early development as a poet is a topic in Laforgue studies. In his introduction to his edition of Les Complaintes, Michael Collie, author of a biography of Laforgue (Laforgue (1963)), states that he sees a more or less conscious attempt on Laforgue's part to produce a literary equivalent of Impressionism. In 1881, Laforgue wrote a novel, Stephane Vassiliew and prepared a collection of poems entitled The Tears of the Earth, which he later abandoned, though some pieces were altered for Les Complaintes. Also in 1881, his sister left him alone in Paris to tend to their father who was seriously ill in Tarbes. When his father died, Laforgue did not attend his father's funeral.
From November 1881 until 1886, he lived in Berlin, working as the French reader for the Empress Augusta, a sort of cultural counselor. He was well paid and could pursue his interests very freely. In 1885, he wrote L'Imitation de Notre-Dame la Lune, widely regarded as his masterpiece.
In 1886, he returned to France and married Leah Lee, an Englishwoman. He died the next year of tuberculosis, his wife following him shortly thereafter.
Influenced by Walt Whitman, Laforgue was one of the first French poets to write in free verse. Philosophically, he was an ardent disciple of Schopenhauer and Von Hartmann. His poetry would be one of the major influences on Ezra Pound and the young T. S. Eliot (cf. Prufrock and other observations.) Louis Untermeyer wrote,[2]"Prufrock, published in 1917, was immediately hailed as a new manner in English literature and belittled as an echo of Laforgue and the French symbolists to whom Eliot was indebted."

Works

Stéphane Vassiliew (1881, not published until 1943)
Les Complaintes (1885)
L'Imitation de Notre Dame de la Lune (1886)
Moralités légendaires (1887)
Des Fleurs de bonne volonté (1890)
Derniers vers (1890)
Berlin, la cour et la ville (1922)

External links


References

France, Peter (Ed.) (1995). The New Oxford Companion to Literature in French. Oxford: Clarendon Press. ISBN 0-19-866125-8.
^ Dale, Peter. Poems of Jules Laforgue. Anvil Press, 1986.
^ Untermeyer, Louis. A Concise Treasury of Great Poems, Simon & Schuster, 1953. Only poems originally written in English included.






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΖΕΛΑΛΑΝΤΙΝ ΡΟΥΜΙ - Ο ποιητης των Αγαπημενων

Τ.Σ. Έλιοτ (T.S. Eliot) - Οι ανώριμοι ποιητές μιμούνται. Οι ώριμοι ποιητές κλέβουν.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ