Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Νοέμβριος, 2011

ΑΝΤΩΝΙΑ ΠΟΤΣΙ - 3 ΔΕΚΕΜΡΙΟΥ 1938 ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ

Εικόνα
Απαλή Προσφορά

Θα ήθελα η ψυχή μου να σου είναι
ελαφριά
όπως τα ακραία φύλλα
από τιςλεύκες,πουανάβουν απότον ήλιο
στην κορυφή τωντυλιγμένωνκορμών
από ομίχλη-
Θα ήθελανα σε συνοδεύσω μετα λόγια μου
σε μια έρημη λεωφόρο, σημαδεμένη
απόλεπτέςσκιές- έως μιακοιλάδαχορταριασμένη σιωπής στηλίμνη-
όπουαντηχείγιαμια ανάσααέρα
τοκαλάμι
και οι λιβελλούλεςδιασκεδάζουν
με το νερότοαβαθές-
Θα ήθελα η ψυχή μου να σου είναι
ελαφριά
ότι η ποίησημου να είναιμια γέφυρα,
λεπτήκαι σταθερή,
Λευκή-
στις σκοτεινέςαβύσσους
της γης.
μετάφραση από τα Ιταλικά: Κοκολογιάννης Κωνσταντίνος

Η  Αντωνία Πότσι (Antonia Pozzi) γεννήθηκε στο Μιλάνο στις 13 Φεβρουαρίου του 1912 και πέθανε στις 3 Δεκεμβρίου του 1938 σε ηλικία 26 χρονών. Κόρη πλούσιων γονιών ξεκίνησε να γράφει τα πρώτα της ποιήματα σε παιδική ηλικία. Στο λύκειο ξεκινά μια σχέση με τον Αντώνιο Μαρία Τσέρβι (Antonio Maria Cervi) καθηγητή της στα Αρχαία Ελληνικά και Λατινικά. Μια σχέση που εξαιτίας των σοβαρών εμποδίων και δυσκολιών που έθεσε η οικογένεια Πότσι, τ…

ΑΝΝ ΚΑΡΣΟΝ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Εικόνα
ΑΥΤΗ
Μένει σε μια στέρφα γη του Νότου. Μένει μόνη. Η άνοιξη ανοίγει σαν λεπίδα εκεί. Ταξιδεύω όλη μέρα σε τρένα και φέρνω πολλά βιβλία- μερικά για τη μητέρα μου, μερικά για μένα ανάμεσά τους και τα Απαντα της Εμιλυ Μπροντέ. Αυτή είναι η αγαπημένη μου συγγραφέας. Και ο βασικός φόβος μου επίσης, που έχω σκοπό ν' αντιμετωπίσω. Οποτε επισκέπτομαι τη μητέρα μου είναι λες και γίνομαι η Εμιλυ Μπροντέ, η μοναχική ζωή μου με περιστοιχίζει σαν στέρφα γη, το άχαρό μου σώμα να βαρυπατεί στα λασποτόπια με μια αίσθηση μετάπλασης που σβήνει σαν πλησιάσω την είσοδο της κουζίνας. Ποιο κρέας είναι, Εμιλυ, που χρειαζόμαστε;
Ποίημα σε μετάφραση της Ευτυχίας Παναγιώτου, στο δεύτερο τεύχος του περ. Poetix (χειμώνας 2009-2010)

Poet Anne Carson reads from Decreation


ΑΥΤΟ 
Αχόρταγος Απρίλης, δέντρα στη σωστή θέση, στην ξεριζωμένη τους θέση, το στήσιμό τους. Στήσιμο έξοχο. Το κόκκινο των κλαδιών τους, το πράσινο των κορμών τους (κρούση), ποτάμι, εκείνο εκεί. Ξάφνιασα μια χήνα και έσκουξε. Περπατώ και περπατώ με κρύα χέρια. Πίσω στο σ…

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΧΗΜΑΤΑ (μέρος Γ')

Εικόνα
ΧΑΪΝΙΔΕΣ - κι αν έσβησε σαν ίσκιος το όνειρο - Κ. Καρυωτάκης




Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ' όνειρό μου, κι αν έχασα για πάντα τη χαρά, κι αν σέρνομαι στ' ακάθαρτα του δρόμου, πουλάκι με σπασμένα τα φτερά
Κι αν έχει, πριν ανοίξει, το λουλούδι στον κήπο της καρδιάς μου μαραθεί, το λεύτερο που εσκέφτηκα τραγούδι κι αν ξέρω πως ποτέ δε θα ειπωθεί
Κι αν έθαψα την ίδια τη ζωή μου βαθιά μέσα στον πόνο που πονώ- καθάραιια πως ταράζεται η ψυχή μου σα βλέπω το μεγάλο ουρανό,
Η θάλασσα σαν έρχεται μεγάλη, και ογραίνοντας την άμμο το πρωί, μου λέει για κάποιο γνώριμο ακρογιάλι, μου λέει για κάποια που 'ζησα ζωή!


ΥΠΟΓΕΙΑ ΡΕΥΜΑΤΑ - Κακή Φωτιά - Κ. Παλαμάς


Εγώ είμ' εδώ ανυπόταχτος και παραστρατισμένος, εγώ δαγκώνω με θυμό της φτώχειας το ψωμί, νόθος της τέχνης είμ' εγώ και της ιδέας διωγμένος από μιαν έγνοια ο νους θολός, δαρμένο το κορμί.
Ο λύχνος μου στης ιερής μελέτης το τραπέζι σαν ένα νεκροκάντηλο στα μάτια μου αχνοπαίζει όλα πολέμια κρύα βιβλία, κοντύλια και χαρτιά. Με καίει κακιά φωτιά.
Εμέ η ζωή…

ΓΚΡΕΓΚΟΡΥ ΚΟΡΣΟ - BEAT GENERATION

Εικόνα
Είμαι 25
Με μια αγάπη μια τρέλα για τους Σέλλεϋ
Τσάτερτον Ρεμπώ
και με τις απεγνωσμένες τσιρίδες της νιότης
μου
έχει πάει απ' αυτί σ' αυτί:
ΜΙΣΩ ΤΟΥΣ ΓΕΡΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ!
ειδικά τους γέρους ποιητές που ανακαλούν
που συμβουλεύονται άλλους γέρους ποιητές
που μιλούν για τη νιότη τους ψιθυριστά
λέγοντας: -έκανα αυτά τότε
αλλά ήταν τότε
ήταν τότε-
Ω θα μπορούσα να τους κάνω να σωπάσουν
λέγοντάς τους: -Είμαι φίλος σας
ό,τι ήσαστε κάποτε , μέσα από μένα,
θα το ξαναζήσετε-
Έπειτα τη νύχτα μες στην αυτοπεποίθηση των σπιτιών τους
ξεσκίστε τις απολογητικές τους γλώσσες
και κλέψτε τους τα ποιήματα


μτφ: Θ. Αθανάσιος

5 Poems by Gregory Corso

Γραμμένο στα σκαλοπάτια του Πορτορικάνικου Χάρλεμ

Υπάρχει μια αλήθεια που βάζει όρια στον άνθρωπο Μια αλήθεια που τον εμποδίζει να πάει μπροστά Ο κόσμος αλλάζει Ο κόσμος το ξ έ ρ ε ι πως αλλάζει Βαριά είναι η λύπη της μέρας Οι γέροι έχουν όψη καταδίκης Οι νέοι παραγνωρίζουν τη μοίρα τους στην όψη αυτή Αυτό είναι αλήθεια Μα δεν είναι αλήθεια ολότελα. Η ζωή έχει νόημα Και δ…